“Zoals de dag
uit de nacht
treedt het leven
uit de dood
er is liefde
die niet sterft.”
― Toon Hermans
Verlies kent vele gezichten en heel veel vormen. Je houdt van iets en datgene is niet meer mogelijk. Je houdt van iemand en die persoon sterft. De liefde van je leven ondergaat een grote persoonlijke verandering en je herkent hem of haar niet meer terug. Je kind blijkt autistisch en jij verliest je zorgeloze bestaan. Je verliest je motivatie en daarmee ook je baan. Of jijzelf verliest je gezondheid en daarmee ook de toekomst die je voor je zag... zo kan ik nog wel even doorgaan, het is teveel om op te noemen.
Verlies roept rouw en rouwen is hard werken. Omdat het al zo zwaar is, is het superbelangrijk om het niet alleen te doen. Het rouwen om wie of wat je hebt verloren kan heel eenzaam zijn, niets is meer zoals het was. Je liefde is z'n adres kwijt en dan is het zoeken en ploeteren door een wereld aan gevoelens en gedachten waar je de weg nog niet kent. Alleen jijzelf kan de weg bepalen, maar dat hoef je zeker niet alleen te doen. Steun is onontbeerlijk.
Ik zelf heb veel steun gehad (en nog steeds) aan familie en vrienden en therapeuten die bleven. Niet zozeer met woorden of met oplossingen (want die bestaan in het moment van rauwe rouw niet), maar puur door aanwezigheid. Door even naast me te staan, te zitten, te lopen, me vast te houden. Het kan ook zijn dat jouw omgeving zich geen raad weet met jouw verdriet, angst of boosheid om je zware lot, zeker dan is het belangrijk om voor jezelf te zorgen en op zoek te gaan naar iemand die bedding kan bieden aan de ellende die je meemaakt en voelt.
Als je het gevoel hebt dat je hulp kan gebruiken in het verweven van jouw verlies met jouw leven, neem contact met me op. Het maakt niet uit waar je in jouw rouwproces uithangt, of het nu in het rauwe begin is, of misschien al jaren na je verlies, ik begeleid je graag. Dan loop ik een stukje met je mee in jouw land van rouw, samen is het echt minder onherbergzaam.